از جنس خورشید

X

از جنس خورشید

یادداشت ها و اشعار


	رباعي ها در راه تو عقل پاي در گل مانده است حيرت زده در غبار محمل مانده است از عشق بپرسيد كه او مي دا ند تا خانه ي دوست چند منزل مانده است ما را به جز اين سرا سرايي دگر است جايي دگر و حال و هوايي دگر است هر چند كه جاي ما بهشت است ولي آن جا كه تو جلوه مي نمايي دگر است دنيا كه به كاروان سرا مانند است در پاي مسافرانش از غم بند است از هر كه سوال مي كني بي ترديد از گردش روزگار نا خرسند است دنيا كه به كاروان سرا مي ماند ما را به درون خود فرا مي خواند وارد نشده در آن و ننشسته هنوز ما را ز حريم خود برون مي راند گر راز فلك براي ما مجهول است كارش به نظر شگفت و نا معقول است از اين همه نظم و راز و رفتار شگفت پيداست كه نسبت به كسي مسؤل است هرچند فلك براي ما در كار است گرديدن آن هميشه نا هموار است در دادن و پس گرفتن نعمت ها با نوع بشر هميشه در پيكار است دور از تو دلم هميشه تار است اي عشق آيينه ي خفته در غبار است اي عشق با اين همه در هواي رويت هر دم پر مي زند و اميد وار است اي عشق اي عشق مرا به خلوت دل برسان از قافله مانده را به منزل برسان از ورطه ي هو لناك درياي وجود كشتي مرا نيز به به ساحل برسان \|+\| نوشته شده توسط خسروقاسمیان در دوشنبه هفتم آذر 1390 \|


	رباعي \|+\| نوشته شده توسط خسروقاسمیان در دوشنبه بیست و پنجم مهر 1390 \|


	غزل دريايي و هر گاه مي نشينم لحظه اي در محضر دريا تما شا مي كنم خورشيد را از منظر دريا پريشان مي كند خورشيد زلف زر فشانش را و بر مي خيزد امواج گهر از بستر دريا و من هم دل به دريا مي سپارم درخيال خويش كه شايد پر كنم دامان خود از گوهر دريا و اما موج روي موج بر مي خيزد از هرسو پياپي مي كشد فرياد خود را بر سر دريا و هر موجي كه بر مي خيزد از طوفان خشم آهنگ به طغيان مي كشد شلاق ها بر پيكر دريا ياد آوري مي شود كه غزلك فوق با دو بيتي هاي دريايي ديگر محصول لحظه هايي است كه براي رفع خستگي از تدريس به كنار ساحل زيباي درياي كيش رفته بودم. \|+\| نوشته شده توسط خسروقاسمیان در چهارشنبه بیست و سوم آذر 1390 \|


	دوبيتي هاي در يايي خيال انگيز و رؤيايي است دريا سراسر موج و زيبايي است دريا به وقت نور بازي هاي خورشيد تماشايي، تماشايي است دريا هزاران راز در دل خفته دارد فراوان گفته و نا گفته دارد زدست موج هاي سركش خويش هميشه خاطري آشفته دارد ز رفتن مانده غافل آب دريا نشسته پاي در گل آب دريا پياپي مي زند آشفته از درد سر خود را به ساحل آب دريا اگر هستي به رفتن مايل اي آب رها كن پاي خود را از گل اي آب به دست رودها بسپار خود را مكن در هيچ جايي منزل اي آب \|+\| نوشته شده توسط خسروقاسمیان در چهارشنبه بیست و سوم آذر 1390 \|


	بوی پاییز باز هم باد ســــــرد می آید بوی پایـــــــــــــــــــیز درد می آید باغ در غربت فراموشی است فصل پاییز فصل خاموشی است شاخه در دست باد پاییز است برگ با شاخه ها گلاویز است برگ ها زرد می شوند آرام زخم شب گرد می شوند آرام برگ ها در هجوم پاییــــــــزند حیف از این بر گ ها که می ریزند لحظه ها بی قرار می گذرد عمر مثل بهار می گــــــــــذرد لحظه ها لحظه های بی برگشت آه از این لحظه ها که پرپر گشت دل به دنبال آرزو خون شــــد گل در آغوش رنگ و بو خون شد باز کن چشــــم سوگواری را بنگر این زخم های کاری را غافل از کاروان دل ماندیـــــــم پیش آلاله ها خجــــــل ماندیم باز هم بذر کینه می کــاریـــــم آه از این زندگی کـــــه ما داریم لحظه ای گوش کن صدایــم را مر همی باش زخم هایــــــم را زندگی وقف گفت و گو تا چنـــد عمر در کار آ ر ز و تا چنـــد زندگی فرصتی است فــــــردا را فرصت از دست می رود ما را عمر این چند روز فانی نیــست مرگ پایان زندگانـــــــــی نیست عمر مثل دریچه ای باز اســــت رخصتی در فضای پرواز است کاش می شد بهار را فهمـــید فرصــــــــت روزگار را فهمیـــــد کاشکی دوستی صفایی داشت عشق مفهوم آشنایی داشــت کاش دل نقطه ها ی تار نداشت هیچ آیینه ای غبــــار نداشـــت کاش ای دوست بی ریا بودیم ساده مانـــنــــــد بوریا بودیم ساده مانــــــنـــــد روستایی ها باصــــفــا مثل آشنــــایی ها زندگی ساده بودن است ای دوست سادگی را سرودن است ای دوست می شود ساده زیست امـــا ما ... سادگــی عیب نیست اما ما... می شود سبز بود مثل بهـــــار زندگی ر ا سرود مثل بهــــــــــار می شود قد کشید هم چون سرو راستی آفریـــــــــد هم چون سرو می شود ایستاد سبز و بلـــــــند با خدا دست داد سبز و بلـــــند می شود آفتاب را فهـــــــــمــــید معنــــــی نـــــور ناب را فهمـــــــید می شود چشمه شد گوارا رفت می شود تا حضور دریــــــا رفت دل اگـــر چشمه ی محبت بــــــود زندگی جویبار رحمــــت بــــــــود دامن از گرد کــــــینــــه می شستیم بار دیگــــــــر ز ریشـــــــه می رستیم \|+\| نوشته شده توسط خسروقاسمیان در یکشنبه سیزدهم دی 1388 \|


	قطره قطره عمری تو را در خلوت خود خواندم ای دوست دور از نگا هت اشک ها افشاندم ای دوست از شوق آن که پا نهی در خانه ی دل بیگانه را ازخانه بیرون راندم ای دوست دل قطره قطره خون شد و جاری زچشمم یعنی تمام خویش را باراندم ای دوست از سر زمین آ ر ز و ها یم گذ شتم هر جا نشستم لاله ای رویاندم ای دوست درگوشه ی میخانه اما با دو چشمت پیما نه های باده را پیماندم ای دوست زآن می که ساقی ریخت در جامم سحرگاه بایاد تو نوشیدم و نوشاندم ای دو ست می خوا ستم در وصف تو شعری بگویم در ابتدای وصف تو درما ندم ای دوست با شعرهای روشن " از جنس خورشید" مهر تو را در زندگی تاباندم ای دوست \|+\| نوشته شده توسط خسروقاسمیان در پنجشنبه سوم دی 1388 \|


	فاصله من از تو غافل و بگذشت قافله ای دوست میان ماو تو افتاد فاصله ای دوست میان ما و تو ما نده است چند مرحله راه بیا که طی شود این چند مر حله ای دوست متاع عشق تو را من به جان خریدارم بیا که ختم شود این معامله ای دوست هزار بغض فرو خورده در گلوی من است به سر رسیده مرا بی تو حوصله ای دوست در این غروب غم انگیز و غربت دل گیر من از تو پیش که باید کنم گله ای دوست \|+\| نوشته شده توسط خسروقاسمیان در سه شنبه یکم دی 1388 \|


	انتظار ای چشم ها یت آیه های آشنایی بگشای بر من روزنی از روشنایی عمری نشستم تا مگر از در درآیی عمری دگر هم می نشینم تا بیایی ای ماه تابان تا به کی در پرده پنهان بردار از رویت نقاب کبریا یی آواره می گردد دل دیوانه ی من وقتی گره از گیسوانت می گشایی وقتی پریشان می نمایی زلف خود را خورشید رادر پرده پنهان می نمایی ای خاک پایت روشنایی بخش چشمم باز آ که باز آید به چشمم روشنایی بر شا نه های خسته از هجرانم آقا از کوه سنگین تر بود بار جدایی هر دل که می گردد گرفتار کمندت دیگر نه می جو ید نه می خواهد رهایی تنها نه از ما بل که از کروبیان هم با این جمال یوسفی دل می ربایی باز آ که در راه تو جان بازی نماییم باز آکه دور از ماست رسم بی وفایی \|+\| نوشته شده توسط خسروقاسمیان در سه شنبه یکم دی 1388 \|


	دو بیتی بیا بی ادعا باشیم ای دوست زخود خواهی رها باشیم ای دوست بیا دور از تعارف های معمول همیشه بی ریا باشیم ای دوست دل من کینه ها را می شناسد صفای سینه ها را می شناسد میان زرق وبرق دوستی ها دلم آیینه ها را می شناسد دلت را پاک کن از کینه ای دوست ببر زنگ از رخ آیینه ای دوست چرا غیر از خدا را می پرستی مگر داری دو دل در سینه ای دوست بیا درد مرا افشا کن ای اشک طلسم عقده ها را وا کن ای اشک مرا بنشان به روی شانه هایت دو باره راهی دریا کن ای اشک سحر گاهی سراغ ازدل گرفتم به اشک دیده داغ از دل گرفتم به دنبال گل گم کرده ی خویش چراغ از دل چراغ از دل گرفتم بیا با هم بخوانیم ای کبوتر من و تو هم زبانیم ای کبوتر من و تو از دیار آسمانیم مباد این جا بمانیم ای کبوتر در این جا عشق بازاری ندارد متاع دل خریداری ندارد دراین جا صحبت از مهر و وفا نیست کسی هم با کسی کاری ندارد \|+\| نوشته شده توسط خسروقاسمیان در جمعه بیست و هفتم آذر 1388 \|


	از شیشه نازکتر بادلی از شیشه نازکتر چگونه نشکنم سنگ را من کرده ام باور چگونه نشکنم از در و دیوار سنگ فتنه می بارد هنوز من که دارم آینه در بر چگونه نشکنم نشکنم گر در عبور از سنگ باران فلک در عبور از عشق ویرانگر چگونه نشکنم آسمان پوشیده از بال کبوترها شده است من که محرومم زبال و پر چگونه نشکنم هر نفس هر لحظه می بینم میان بادها باغی از گل می شود پر پر چگونه نشکنم مانده ام چشم انتظارت در میان بادها با نگا هی خسته چشمی تر چگونه نشکنم دشمن از رو بسته شمشیر ازبرایم دوست نیز می زند از پشت سر خنجر چگونه نشکنم یک طرف نیرنگ دشمن یک طرف تزویر دوست بادلی از شیشه نازکتر چگونه نشکنم \|+\| نوشته شده توسط خسروقاسمیان در چهارشنبه بیست و پنجم آذر 1388 \|